-Hiç aldattın mı?
+Ben aldatmam.
-Neden?
+Aldatmak yanlış bir şey. Bunu herkes bilir.
-Peki kendini de mi hiç aldatmadın?
+Nasıl yani?
-Aldatmak dediğin en basit haliyle yalan söylemek değil mi? Hiç kendine yalan söylemedin mi? Kendini hiç kandırmadın mı?
+Yani yapmışımdır mutlaka. Her insan farkında olarak ya da olmadan, en azından hayatının bir döneminde kendini kandırmıştır.
-Başkasını aldatmak kendini aldatmaktan neden daha kötü olsun ki?
+Birinde başka bir insana zarar veriyorsun. Diğerinde kendine. Arada büyük bir fark var.
-Peki herhangi iki insan arasında herhangi bir nedenden ötürü, bu dini, dili, ırkı ve ya cinsiyeti olabilir, ayrımcılık yapar mısın?
+Hayır, asla!
-O zaman neden kendinle başka insanlar arasında ayrımcılık yapıyorsun? Başkalarına yalan söylememe ya da onları incitmeme konusunda bu kadar kararlıysan kendinle ilgili de aynı kararlılığı sergilemen gerekir. Başkalarına yalan söylememek, birine iyi bir dost-eş-kardeş-ebeveyn olmak kolay bir şey. Zor olan kendine ne kadar iyi bir arkadaş olduğun. Kendine karşı ne kadar dürüst olabildiğin. Çünkü bu dünyada en acımasız arkadaş da, en zalim anne de, en hırslı öğretmen de insanın kendisidir. Kendinle yüzleşebildiğin noktada iyi bir insan olma yolunda adım atmaya hazırsın demektir. Kendine karşı üç kağıtçı olan biri istediği kadar diğer insanlara karşı melek olsun, özünde hiçbir zaman iyi ve tam bir insan olamaz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder